نشریۀ اینترنتی نهضت مقاومت ملی ایران

N A M I R

‏‏سه شنبه‏، 2022‏/08‏/09

 

 

 

در این روز ششم اوت

یاد دکتر عبدالرحمن برومند

پیشرو برجسته‌ی راه رهایی ایران

و یار سرسخت بختیار را گرامی می‌داریم

 

امروز، روز بزرگداشت شاپور بختیار، برای گرامیداشت یاد یکی از سرسخت‌ترین آزادیخواهان ایران و وفادار ترین یاران او، دکتر عبدالرحمن برومند نیز برای ما روزی مغتنم است.

برومند نخستین کسی که رودرروی خمینی در پاریس به او نه گفت! کسی که در برابر این ادعای خمینی که گفته بود جنبش های ملت ما از ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ آغازشده‌بود به او یادآور شد که این جنبش ها، نهضت ملی به رهبری مصدق و نهضت مشروطه بوده و بسی پیشتر از ۱۵ خرداد آغازشده‌بوده‌است.

سی‌ویک سال پیش، آدمکشان حرفه ای جمهوری اسلامی او را، در ۲۹ فروردین‌ماه ۱۳۷۰، در راهروی ورودی خانه‌اش با تیغه‌ی کاردی که به سینه‌اش فروکردند، ازپای‌درآوردند. او که خود از بنیانگذاران  اصلی نهضت مقاومت ملی ایران بود در آنزمان ریاست هیأت اجرائی آن را نیز برعهده‌داشت.

برومند که از جوانی از هواداران پیگیر و پایدار مصدق بود و در دوران دولت مصدق در سوییس با تحصیل حقوق اشتغال داشت با گرفتن دکترا در حقوق بین الملل به ایران بازگشت و از همان نخستین دوره‌های فعالیت در جبهه  ملی ایران در ردیف دوستان شاپور بختیار درآمد و به نزدیک ترین یار سیاسی او تبدیل‌شد.

او یک بار نیز از طرف جبهه ملی ایران نامزد انتخابات برای نمایندگی مجلس شورای ملی از زادگاهش اصفهان شده‌بود، اما در دورانی که انتخابات آزاد نبود از کاندیدایی او جلوگیری‌شده‌بود.

برومند حقوقدانی فرهیخته ‌بود که برخلاف بسیاری از مدعیان روشنفکری نه تنها بر تاریخ میهنش احاطه‌ی کامل داشت و در زبان و ادبیات آن نیز دارای دستی قوی بود، بلکه همواره از اوضاع سیاسی جهان نیز بخوبی آگاهی داشت. دوستی نزدیک او با شاپور بختیار درست به دلیل همین قرابت های سیاسی و فرهنگی آن دو و قدرت تشخیص سیاسی بود که او همواره در بختیار دیده‌بود.

او نیز مانند دوست ارجمندش در جایی که پای اصول و مصالح عالی کشور به‌میان می‌آمد اهل مماشات و تجاهل نبود و نظر خود را به‌صراحت و بدور از ابهامات سیاست‌بازانه با مخاطب در میان می‌گذاشت.

او نخستین کسی بود که پس از شنیدن اظهارات زیاده‌خواهانه و ضدملی خمینی در پاریس در دیداری که با او داشت به او نه گفت.

 پس از همان نخستین دیدار نیز به دوستانش در جبهه ملی، که خود عضو علی‌البدل هیأت اجرائی آن نیز بود، هشدارداد که خمینی دشمن ملیون و ملت‌خواهی است.

پس از دیدار دیگری نیز که به‌ خواست دکتر سنجابی با خمینی در پاریس انجام‌داده‌بود، در بازگشت به کشور در یک دیدار با کریم سنجابی، شاپور بختیار و داریوش فروهر سخنان زننده‌ی خمینی را که در موردی حتی گفته‌بود

«این فضولی ها به شما (جبهه ملی) مربوط نیست؛ من خودم در زمانش  تصمیم لازم را می‌گیرم.»

برای دوستانش تکرارکرد. متأسفانه، بر خلاف بختیار که قاطعانه پاسخ‌داده‌بود «من با آخوند کارنمی‌کنم» دکتر سنجابی با این پاسخ که «آخوند را سمبَلَش می‌کنیم» خود را راحت‌کرده‌بود. و نتیجه هم آن شد که می‌دانیم.

هنگامی که بختیار پس از شش ماه زندگی مخفیانه در ایران توانست با یک گذرنامه‌ی فرانسوی و با یاری دولت فرانسه، دولتی که در جنگ جهانی دوم برای استقلال آن جنگیده‌بود، از کشور خارج گردد، باز هم برومند نخستین کسی بود که به‌یاری او شتافت و اولین امکانات زندگی و ادامه‌ی مبارزه را در اختیار او قرارداد.

سران جمهوری اسلامی روشن‌بینی برومند درباره‌ی رژیم خود را که او از نخستین روزهای ادعای رهبری خمینی بر جنبش نشان‌داده‌بود و جایگاه مؤثر او در مبارزه‌ی قاطع و روشن‌بینانه‌ی بختیار را بخوبی می‌شناختند و ازمدتها پیش، و همزمان با قتل شمار بزرگی از هواداران و یاران دیگر بختیار در ایران و خارج از کشور، این یار غار و دوست وفادار او را نیز به‌عنوان یکی از هدف های اصلی تروریسم دولتی خود زیر نظرداشتند.

نظام قتل و خیانت خمینی با قتل او به‌دست تیم آدمکشانی که به کمک فریدون بویر احمدی به او دست‌یافته‌بودند، نه تنها یکی از مؤثرترین یاران بختیار، که یکی از برجسته‌ترین خدمتگزاران ایران و آزادی ملت ایران را از سر راه خود برمی‌داشت.

اما جایگاه والای او که یکی از نخستین برگیرندگان نقاب از چهره‌ی کریه این رژیم و بنیانگذار آن بود، در دل ملت ایران که هر روز به سیاهی سلطه‌ی شوم این دستگاه مافیایی بیشتر پی‌برده و می‌برد، همواره بالاتر می‌رود و دور نیست روزی که بزرگداشت پرشور او و دوست گرانمایه‌اش شاپور بختیار در خاک میهن برگذارگردد. 

 

ایران هرگز نخواهد مرد

 

_________________________________________________________________

مقالات منتشر شده الزاما نقطه نظر، بيانگر سياست و اهداف نشریۀ اینترنتی نهضت مقاومت ملی ایران نميباشند. حق ويرايش اخبار و مقالات ارسالی برای هیئت تحریریۀ نشریه محفوظ است.